Het verhaal van Kenneth
Er is met een alias geschreven omwille van privacy.
Kenneth is 17 jaar. Vorig jaar werd bij hem de diagnose van ziekte van Crohn vastgesteld. Ik vertel u als ouder hoe ik de school en alles er rondom heb beleefd en nog beleef op dit eigenste moment.
Vorig jaar ondanks het slechte nieuws, was een fantastisch jaar. We hadden meteen de school op de hoogte gebracht en alle leerkrachten waar hij les van kreeg. En overal was er begrip. Op het secretariaat werd er meteen gereageerd als hij langskwam: “moeten we je moeder verwittigen”. Terwijl anderen eerst een tijd op de ziekenboeg moesten blijven. Zijn klastitularis had geregeld dat hij gebruik mocht maken van het toilet van de leerkrachten. Geen enkele leerling maakt er enige opmerking over, alles kon eindelijk op zijn plooi vallen. Het was geweldig om hem te zien openbloeien. Het was ronduit fantastisch hoe iedereen zo begripvol was en hem behandelde alsof hij de ziekte niet heeft. Waardoor dit een gunstig effect had op zijn ziekteverloop.
Wat waren wij naïef te denken dat het vanaf nu alleen maar zo zou zijn.
Ik zou u willen vertellen dat dit goede gevoel ook in het nieuwe en laatste jaar zo is. Echter ik moet u op de hardheid van de wereld drukken en beroep doen op uw moeder- of vaderhart dat gekwetst kan worden op uw zwakke plek, uw kind.
Mij is duidelijk geworden, op deze korte tijd dat dit schooljaar nog maar bezig is, welke kracht en ook macht een leerkracht heeft.
De eerste dag verliep goed. De nieuwe leerkracht zei hem dat het gebruik van het lerarentoilet nog steeds liep.
Maar vanaf dan ging het bergaf. Een leerkracht die mee stoer wil doen door mee in te gaan op uitspraken die andere leerlingen doen. En je bent vertrokken. Het gevolg is dat Kenneth nu reeds 3 maandagen en dinsdagen op rij thuis is door buikpijn. Buikpijn voortkomend van stress. Het niet aanvaard worden in de klas. Steeds als hij iets zegt, wordt hij erop gepakt en belachelijk gemaakt en vernederd. Bij het werken in groep staat hij alleen. Hij wordt alleen maar meer en meer geïsoleerd van de rest. Het niet doorgeven van info tijdens zijn afwezigheid, zinsspelingen en zelfs bedreigingen die naar hem worden gemaakt. Hij heeft getrakteerd voor z’n verjaardag. Iedereen had de traktatie aangenomen. Maar 2 dagen later wordt er gezegd: “hé Kenneth jij moet nog trakteren hé.” Heel de dag door.
Je zou denken: van waar die ommezwaai.
De enige andere factor die deze klas kent in deze 2 jaren is een andere klastitularis. Waar de eerste leraar, de klas kort hield en Kenneth beschermde doet deze dat niet. En heeft de klas zich volledig tegen Kenneth gekeerd. Mogelijks als reactie op de bescherming die hij vorig jaar genoot van zijn leraar. Maar dit weten we niet zeker.
Afgelopen vrijdag gingen we eten en we kregen het over sporten. Kenneth is niet de sportiefste. Dus we probeerden hem te overhalen om te sporten. Plots uit het niets begint hij te huilen, te roepen, te stampen tegen de zetel. En met dat hij naar z’n kamer wilde lopen zei hij “die fucking xxx klas. “. Ik wist genoeg. Hij wil graag mee op eindejaarsreis, maar moet mogelijks dan met zijn klas op een kamer. En mag niet bij zijn vrienden op een kamer (zitten allemaal in andere klassen en andere studierichtingen). Hij zei “mama , ik zou zo graag meegaan maar als ik er dan nog ben”. Zinspelend op zelfmoord. Kenneth is vroeger ook gepest geweest in het eerste middelbaar. Ook omdat hij vaak afwezig was, vaak zich enorm slecht voelde, mager was, geen weerstand had. Maar omdat hij een gemakkelijke prooi was. Van zo gauw we dit wisten hebben we meteen actie ondernomen. Therapie gevolgd. En jammer genoeg zitten we zoveel jaar later weer in dezelfde verhaallijn. Met dezelfde onzekere frustrerende gevoelens van machteloosheid.
Vermoedelijk denkt u nu: ben ik nu een verhaal over pesten aan het lezen of over de ziekte van Crohn? En dat moet ik u zeggen: u leest een verhaal over pesten bij iemand met de ziekte van Crohn en mogelijks/ vermoedelijk of althans deels doordat hij dit heeft. Je bent een gemakkelijk doelwit. Jammer genoeg is er wat dat betreft nog veel werk aan de winkel.
En dit is dan nog buiten het weigeren van het toiletbezoek van leerkrachten of leerkrachten die geen begrip tonen bij het niet mee kunnen doen van sportactiviteiten.
We hebben vorige week gemaild naar de gedragscoach op school. Sindsdien heeft de klastitularis geen opmerkingen meer geuit. Maar ook niet meer dan dat.
Dit heeft nog geen impact op het gedrag van zijn klasgenoten.
De andere leerkrachten heb ik gemaild over wat Kenneth heeft en welke gevolgen dit mogelijks kan hebben tijdens de lessen.
Dit zijn de dingen die hij dagelijks moet trotseren, buiten zijn buikpijn. En die enorm veel impact hebben op zijn gezondheid en welbevinden in het algemeen.
We zijn nu vragende partij voor een gesprek met de school. Maar hopelijk keert het tij binnenkort. Want hoeveel pijn kan een lichaam verdragen fysiek en tegelijk mentaal?
Webinar "Omgaan met een chronische aandoening bij kinderen"
