Het verhaal van Lore
Hi! Ik ben Lore en ondertussen 25 jaar oud.
Op 23 augustus 2017 kreeg ik de diagnose colitis ulcerosa.
Negen dagen later zou ik starten aan mijn vijfde jaar middelbare school.
Veel van mijn klasgenoten waren aangedaan door mijn ziekenhuisopname. Velen kwamen in die periode ook op bezoek. Voor mij was er eigenlijk maar één ding belangrijk: op 1 september aanwezig zijn op mijn eerste schooldag.
Het werd meteen een zware start van het schooljaar, met veel stages. Ik volgde namelijk de richting Mode, specialisatie en trendstudie.
Tijdens mijn stage, al vroeg in het schooljaar, merkte ik snel dat ik te snel opnieuw was gestart. Mijn lichaam was er duidelijk nog niet klaar voor.
In november werd ik opnieuw opgenomen met een opstoot van colitis ulcerosa. Na drie weken ziekenhuis mocht ik eindelijk terug naar huis.
Ik had mezelf voorgenomen om meteen opnieuw voltijds naar school te gaan. Ik kon dit belangrijke jaar toch niet nóg meer missen?
Maar tijdens mijn eerste week terug op school ging het opnieuw mis. Tijdens de praktijkles viel ik flauw.
Na dat verschrikkelijke moment moest ik een moeilijke beslissing nemen. Ik zou halftijds naar school gaan, en dat enkel voor de praktijkvakken.
Dit heb ik drie maanden moeten volhouden, tot de pijn en ontstekingen eindelijk beter onder controle waren.
Na deze lange en moeilijke periode keerde ik terug naar school. Ik had meteen een gesprek met mijn klasgenoten. Zij begrepen niet waarom ik zo vaak afwezig was en waarom ik niet kon deelnemen aan buitenschoolse activiteiten.
Dat kwam binnen als een bom.
Niemand wil zoveel missen tijdens een schooljaar. Ik had gehoopt op een beetje begrip, maar dat kreeg ik helaas niet. Zowel van mijn klasgenoten als van sommige leerkrachten voelde ik weinig begrip voor mijn situatie.
Dat deed pijn.
Ik was zelf nog volop in shock over wat er de afgelopen zes maanden met mij was gebeurd. Toch durfde ik er niet verder op in te gaan. Ik was toen nog een jong en verlegen meisje en vond het moeilijk om voor mezelf op te komen.
Twee jaar later, in mijn zevende jaar middelbare school, nam ik een moeilijke beslissing: ik stopte met school.
Ook daar kreeg ik veel onbegrip en kwetsende reacties van klasgenoten. Wat zij niet wisten, was dat hun onbegrip en de stress die daarmee gepaard ging, mee een rol speelden in mijn beslissing.
De stress werd me te veel. Ik kon mezelf niet voortdurend blijven verantwoorden.
Op dat moment was er voor mij maar één prioriteit:
mijn ziekte moest onder controle komen.
Ondanks alle negatieve ervaringen met mijn klasgenoten, leerkrachten en de school, ben ik vandaag blij met de keuzes die ik toen heb gemaakt.
Natuurlijk had ik graag wat meer begrip gekregen. Vooral van leeftijdsgenoten en klasgenoten van wie ik dacht dat ze mijn vrienden waren.
Want wat veel mensen niet zien, is dat een chronische ziekte niet stopt wanneer je de schoolpoort binnenstapt.
Je ziet niet altijd aan iemand hoeveel pijn, vermoeidheid, onzekerheid of verdriet er achter een afwezigheid schuilt.
Ik hoop vooral dat mijn verhaal anderen kan doen beseffen hoe belangrijk begrip en luisteren zijn. Je weet nooit wat iemand achter de schermen meemaakt.
