Anja
Mijn verhaal - Anja 39 jaar
Ik kamp al een heel groot deel van mijn leven met vermoeidheid en vage klachten die nergens toe leidden. Onderzoeken, kine, problemen met seksualiteit, vermoeidheid, ...
Tot ik in 2020 erge klachten kreeg: incontinentie, gewichtstoename, geen energie, ...
De diagnose: colitis ulcerosa.
Er vielen puzzelstukjes samen. Ik was niet lui en moest niet nog meer gaan sporten of bewegen of wat dan ook. Mijn lichaam was in gevecht met zichzelf. Al lang, maar nu pas kwam de oorzaak naar boven.
Oef, nu weet ik het. Maar wist ik veel dat het nu pas echt begon.
Ik kon dankzij medicatie snel naar een remissie gaan, maar deze balanceerde op een randje.
Toch kreeg ik de toestemming om zwanger te worden. Ik wist dat het risico op herval na de bevalling hoog was.
Ik herviel al in week 25 van mijn zwangerschap.
Angst en twijfel... Naar de gynaecoloog en de gastro-enteroloog. En werken. En vrouw zijn. En ergens het geluk zoeken.
Na de bevalling ging alles steil bergaf.
Maar ik wou niet opgeven. Ik heb twee jaar gevochten en ben blijven werken.
De incontinentie werd erger en erger. Medicatie na medicatie faalde.
Mijn werk was een ramp. Ik presteerde niet meer.
Tot ik naar de huisarts ging en gewoon ingestort ben.
Dan thuis...
Nog zes maanden heeft het geduurd.
Dan eindelijk de verlossing. Nog geen week te vroeg begon mijn nieuwe behandeling te werken, anders was dit een verhaal van een stomapatiënt geweest.
Elke dag zorgde ik voor mijn kind, mijn huis, mijn man en mezelf.
Nergens was er hulp, niet financieel en niet op een andere manier.
Dan maar terug aan het werk, want rekeningen moeten betaald worden.
Eerst progressief.
Vooroordelen. Behandeld worden als een crimineel, want mijn ziekte zat zogezegd tussen mijn oren. Het was mijn eigen schuld...
Na een gevecht met vakbonden, arbeidsgeneesheer en sociaal assistente werd ik eindelijk meer als mens behandeld.
Bij de mutualiteit hetzelfde verhaal. Niet genoeg bewijzen, niet ziek genoeg, snel weer 100% aan het werk.
Ik was mijn darm bijna kwijt. Er staan foto’s in mijn dossier. Twintig kilo kwijt. Niet meer kunnen eten. Drinken uit een flesje zoals een baby, maar niet ziek genoeg?
Dan weer voltijds aan het werk.
Nachten geweend, gezweet en gebibberd.
Mij een waardeloze moeder gevoeld, want ik kon mijn kind niet geven wat ze verdiende. Ook al was ik er elke dag, elke nacht.
Pijn overal. Mijn lichaam. Mijn gewrichten.
Nu, een jaar na de start van mijn nieuwe behandeling, ben ik gestart met lichamelijke revalidatie in het ziekenhuis.
Eindelijk zijn de pijnen onder controle. Mijn lichaam herstelt van de ravage die de ziekte heeft achtergelaten.
Mijn geest...
Ik vrees voor herval. Ik vrees voor jobverlies. Ik vrees om er niet te kunnen zijn voor mijn kind.
Ik ben nog steeds moe, maar vrijwillig minder gaan werken betekent ook minder geld.
Onzichtbaar blijf ik vechten.
Vermoeidheid is de grootste factor. Die geeft stress en stress kan herval uitlokken.
Een cirkel waaruit ik niet ontsnap.
Maar nu kan ik eindelijk zeggen, na zoveel jaren, dat het beter gaat.
Omdat ik daarvoor gezorgd heb.
#WelZiekGeenProfiteur
Met de steun van deze sponsors Alle sponsors bekijken
