“Ik voel me nu sterker dan ooit”
Jolien over leven met colitis ulcerosa en haar halve marathon
Jolien (West-Vlaanderen) is mama van twee jonge dochters, partner, verpleegkundige en fervent loopster. In 2015 kreeg ze de diagnose colitis ulcerosa, op een moment dat haar leven net in een stroomversnelling kwam. Vandaag is ze in remissie en liep ze opnieuw een halve marathon. Haar verhaal is er één van zoeken, vallen, opstaan en vooral: blijven dromen.
“De diagnose kwam op een moment dat alles nieuw was”
“Ik kreeg de diagnose colitis ulcerosa in 2015, net toen ik mijn man aan het daten was. Het was een periode met veel stress en nieuwe ervaringen. Toen is het eigenlijk begonnen,” vertelt Jolien.
De diagnose kwam hard binnen. “Ik wist niet goed wat colitis ulcerosa precies was en wat dat voor mijn toekomst zou betekenen. Ik ben veel beginnen opzoeken en zo kwam ik ook bij jullie organisatie terecht.”
De eerste jaren bleef ze stabiel. “Ik nam dagelijks Colitofalk en daarmee ging het goed.”
Een zware opstoot tijdens en na de zwangerschap
Tijdens haar tweede zwangerschap kreeg Jolien opnieuw een zware opstoot. “Ik wist dat dat kon gebeuren, maar toch komt dat binnen. Er werd opnieuw onderzocht en ik kreeg tijdens mijn zwangerschap regelmatig cortisone waarmee de klachten wat verbeterden.”
“Na de bevalling volgde een dieptepunt. Na mijn tweede zwangerschap was ik volledig uitgeput. Ik was net bevallen en werd tien dagen opgenomen in het ziekenhuis: mijn dikke darm bleek volledig ontstoken. Ik gaf borstvoeding, werkte als zelfstandige verpleegkundige en moest tot twintig keer per dag naar het toilet. Ik sliep nauwelijks en probeerde tegelijk te werken en voor mijn kinderen te zorgen - terwijl ik eigenlijk doodziek was. We hoopten dat de opstart van intraveneuze medicatie snel verbetering zou brengen, maar helaas bleef m’n darm ontstoken.…”
De ziekte werd ook zichtbaar voor haar omgeving. “Ik was tien kilo vermagerd en erg bleek. Patiënten en mensen rondom mij maakten daar opmerkingen over.”
Gehoord worden maakt het verschil
Jolien voelde zich steeds minder gehoord. “Ik had het gevoel dat mijn verhaal niet volledig binnenkwam. Op een bepaald moment heb ik beslist om van ziekenhuis en arts te veranderen.”
Die second opinion bleek een keerpunt. “In het nieuwe ziekenhuis stond er een volledig IBD-team voor me klaar. Dat maakte een wereld van verschil. Ik voelde me eindelijk begrepen en gesteund.”
De opluchting was groot toen de juiste behandeling aansloeg. “Ik kwam in remissie dankzij studiemedicatie die toen nog niet op de markt was. Vandaag heb ik geen klachten meer en kan ik opnieuw leven: werken, sporten, eten en er zijn voor mijn kinderen.”
Terug sporten, terug vertrouwen
Gezond leven kreeg een nieuwe betekenis. “Ik heb altijd graag gelopen. Voor mijn zware opstoot had ik al eens een halve marathon gelopen en dat wilde ik opnieuw kunnen.”
Jolien begon opnieuw te trainen. “Ik startte met de Nacht van Vlaanderen in juni. Dat ging goed en ik bleef doorgaan, waardoor ik in oktober ook de halve marathon van Brugge kon lopen.”
Het moment dat haar arts zei dat hij trots was, raakte haar diep. “Hij zei dat ik een mooie weg had afgelegd. Dat deed enorm deugd.”
Balans vinden tussen gezin, werk en energie
De voorbereiding combineerde Jolien met haar werk en gezin. “Ik werkte toen als zelfstandige thuisverpleegkundige. In de namiddag had ik tijd om te bewegen. Ik trainde twee tot drie keer per week. Dat was echt een moment voor mezelf.”
“Toen ik mijn dochters zag, was ik zó trots”
De halve marathon zelf beleefde Jolien intens. “De eerste was ’s avonds, op een warme dag. Mijn doel was vooral genieten en uitlopen zonder mezelf te forceren.”
Het mooiste moment kwam gedurende de loop. “Ik zag plots mijn partner en kinderen. Mijn dochter stond daar met een spandoek: ‘Go Mama’. Dat moment deed echt alles.”
Ook haar omgeving reageerde enthousiast. “Mijn kinderen vonden vooral de medaille fantastisch. Mijn oudste dochter wilde daarna zelf meedoen aan ‘kidsruns’. Het is zo mooi om te zien dat ze mijn voorbeeld volgen.”
“Durf vooruit te kijken”
Aan lotgenoten wil Jolien vooral hoop meegeven. “Ik ken het gevoel van twijfel, zeker tijdens opstoten. Ik kom van een heel slechte periode, maar binnen een mum van tijd kan alles er anders uitzien.”
Ze geeft toe dat aanvaarden niet altijd makkelijk was. “Ik wou niet toegeven dat ik ziek was. Ik bleef doorgaan, zelfs toen mijn arts zei dat ik over mijn grenzen ging. Pas toen ik eerlijk begon te communiceren, kon ik beter voor mezelf zorgen.”
Haar boodschap is helder: “Soms heb je geen zin om te sporten. Maar als je het toch doet, voel je je achteraf zoveel beter. Volhouden loont. Blijf dromen - voor jezelf, voor je partner en voor je kinderen.”
Met de steun van deze sponsors Alle sponsors bekijken
