Bruno

Ik heb een milde vorm van Crohn. Mijn verhaal met Crohn begon pas in 2021. Ik was toen 41 jaar. Voordien werkte ik voltijds en was ik niet ziek.

Vanaf mijn diagnose heb ik eigenlijk nooit meer 100% kunnen werken.

In het begin had ik enorm veel last van zware vermoeidheid. Ik kreeg medicatie, maar werken lukte niet. Daarna ben ik langzaam opnieuw beginnen opbouwen: eerst 50% van thuis uit, daarna 70% en ondertussen werk ik al een hele periode 80%.

Ik werk nu dus 80%, grotendeels van thuis uit. Mijn leidinggevende en collega’s zijn op de hoogte van mijn situatie en houden er rekening mee. Dat helpt enorm.

Mijn baas wist en weet dat wanneer ik mijn werk kan plannen op een manier die haalbaar is voor mij, ik mijn uiterste best doe om productief te zijn tijdens mijn werkuren.

Mocht mijn werkgever niet zo begripvol zijn geweest, vroeger en nu, dan was dit waarschijnlijk niet gelukt. Dan was ik op bepaalde momenten misschien volledig arbeidsongeschikt geweest of had ik mijn werk misschien verloren.

Soms valt die 80% prima te combineren, op andere momenten is het zwaarder, maar ik ga er hoe dan ook voor.

Wel merk ik dat het algemene systeem waarin we werken weinig flexibiliteit biedt voor flexibele uren of rustmomenten.

In mijn privéleven zorgt de aandoening af en toe voor praktische hindernissen, zoals de dringende zoektocht naar een toilet en periodes van vermoeidheid.

Soms kan ik die vermoeidheid opvangen door overdag een kort dutje te doen. Op dagen dat daar geen ruimte voor is, merk ik de impact direct: dan lig ik ’s avonds vaak op de sofa te slapen.

Als ik over mijn grenzen ga, betaal ik daar achteraf de prijs voor. Vooral de hevige vermoeidheid neemt dan toe.

Daarom zijn grenzen stellen en respecteren zo belangrijk. Bij mij betekent dat bijvoorbeeld dat na de werkuren mijn laptop dichtgaat en mijn collega’s mij ook de ruimte geven om te herstellen.

Maar je moet ook de kans krijgen om die grenzen te bewaken.

Minder uren werken is voor mij simpelweg zoeken naar de balans die nodig is om mijn werk goed te kunnen blijven doen, zonder dat mijn gezondheid of privéleven er volledig bij inschiet.

Het is een noodzakelijke aanpassing, geen profijt.

#WelZiekGeenProfiteur