Eline
Mijn naam is Eline en ik ben zeventien jaar
Ik werd gediagnosticeerd op mijn zestiende, maar had al symptomen op mijn vijftiende.
Ik ben een student in het vijfde middelbaar met een studentenjob.
De ziekte van Crohn heeft mij in nog maar anderhalf jaar tijd enorm beïnvloed.
Ik heb een ijzertekort gehad. Dit hebben ze met een infuus proberen te behandelen. Naast de constante buikpijn die ik maandenlang had, is de vermoeidheid het grootste neveneffect.
In plaats van na school nog te kunnen afspreken, kwam ik thuis en lag ik uren in mijn bed. Er waren dagen dat ik alleen voor mijn basisbehoeften uit mijn kamer kwam door de hoeveelheid pijn die ik ervaarde.
Mijn ziekte heeft een grote invloed op zowel mijn werk- als studentenleven.
Bij mijn werk is bewegen, net zoals bij veel andere jobs, heel belangrijk. Ik merk dat dit moeilijker is geworden.
Maar vooral studeren is zwaarder geworden. Soms viel ik in slaap tijdens het studeren. Op school was ik er maar half bij door de pijn en vermoeidheid, en thuis was dit nog erger.
Hoewel ik niet moet stoppen met werken of school, heb ik wel minder uren kunnen besteden aan school.
Toen ik begon met mijn traject, miste ik om de zes weken (in het begin om de twee à vier weken) telkens een vrijdag. Dit voelt misschien niet als veel, maar zoveel uren op een dag missen, gewoon om mij normaler te kunnen voelen, vind ik oneerlijk.
Ik heb een ziekteverzekering, maar ineens moet je toch vaker naar de dokter en meer geld spenderen aan infusen en medicijnen.
Als tiener heb ik het geluk dat mijn ouders mijn steunpilaren zijn, maar ik weet dat niet iedereen dit heeft.
Het heeft me vooral emotioneel geraakt.
Het idee dat ik ziek zal zijn op de dag dat ik afstudeer, trouw, beval, grootmoeder word en tot mijn allerlaatste zucht, is verschrikkelijk.
Het is extreem pijnlijk om te beseffen dat er geen genezing bestaat en dat dit er dus voor zorgt dat je altijd ziek bent.
Na zoiets over jezelf te leren, voel je je nooit meer echt normaal. Soms zijn er dagen dat het ineens opnieuw binnenkomt, ook al dacht je dat je erover was.
Omdat het een onzichtbare ziekte is die alleen ik voel, zal niet iedereen je altijd geloven.
Ik heb het geluk dat mijn ziekte erkend werd door een dokter, maar niet iedereen heeft dit geluk.
Sommigen geloven dat met het juiste dieet alles opgelost is, maar dit is niet waar. Want als dit zo was, had bijna niemand het meer. Dan was er wel een genezing.
Ik hoop niemand aan te vallen, want gemeen zijn zou betekenen dat ik niet beter ben dan de mensen die ons “profiteurs” noemen.
Geld is altijd een gevoelig onderwerp geweest en dat besef ik, maar ik zou gewoon eens willen dat iedereen in onze schoenen komt te staan. Ik zou liever geen “extra” geld krijgen en niet ziek zijn dan omgekeerd.
Weet alsjeblieft dat ik mijn ziekte elke dag zou omwisselen voor jouw gezonde lichaam.
#WelZiekGeenProfiteur
Met de steun van deze sponsors Alle sponsors bekijken
