Mies
Mijn naam is Mies, ik ben 22 jaar en kreeg op mijn twintigste de diagnose colitis ulcerosa.
In het jaar waarin ik mijn diagnose kreeg, was ik van plan om aan een nieuwe opleiding te beginnen. Mijn diagnose viel in september, amper twee weken voor de start van het academiejaar.
Ik lag van september tot november regelmatig in het ziekenhuis, waardoor ik mijn opleiding niet kon starten. Bij elke opname en elke consultatie vroeg ik aan mijn arts of ik al mocht beginnen. Het antwoord was telkens opnieuw nee.
Ik lag vaak huilend op mijn ziekenhuisbed, met mijn schoolboeken naast mij.
Uiteindelijk kon ik half november starten. Ik keek er enorm naar uit, maar al snel werd duidelijk dat iedereen elkaar al kende. Ik stond meteen bekend als "dat meisje dat ziek is en daarom niet eerder kon starten."
Ik voelde me eenzaam en geïsoleerd.
Ik studeer om later in de zorg te werken. Ook dat is niet vanzelfsprekend met een chronische darmziekte.
Tijdens mijn stages merk ik nu al dat ik extra hard mijn best moet doen om bepaalde taken uit te voeren. Ik ben sneller moe en kan niet altijd mee-eten met mijn cliënten, omdat bepaalde ingrediënten mijn darmen overstuur maken.
Daarnaast moet ik mijn behandeling elke woensdag zelf toedienen. Daardoor zijn stage, lessen of werk op die dag vaak niet haalbaar.
Dat is de impact van mijn ziekte.
Ik profiteer niet.
Ik ben niet lui.
Ik ben gewoon niet altijd in staat om bepaalde dingen te doen.
Ik ben ziek genoeg om er elke dag de gevolgen van te dragen, maar niet ziek genoeg zodat de buitenwereld het kan zien.
#WelZiekGeenProfiteur
Met de steun van deze sponsors Alle sponsors bekijken
